"In december 2023 heb ik twee keer na elkaar een beroerte gehad. Toen ik thuiskwam na de ziekenhuisopname voelde dit als een bevrijding. Vóór de beroerte had ik een eigen restaurant en was ik voortdurend bezig met plannen en organiseren. Nu lukt het me zelfs niet om de afspraken van de thuishulp te onthouden, maar ik vind het niet erg om eens niets te moeten onthouden… mijn vriendin is mijn geheugensteuntje.
Elke ochtend hou ik hetzelfde ritme aan, zodat ik een vast schema heb bij het wakker worden. Ik ben diabetespatiënt en heb dus nood aan medicatie voor mijn suikerspiegel. Deze verantwoordelijkheid wil ik niet dragen, daarom komt de thuisverpleging drie keer per dag langs om deze medicatie toe te dienen. Daarna kan ik eten.
Mijn vriendin houdt alle afspraken bij zodat ik niks kan vergeten of dubbel plan. Heb ik een afspraak, dan stuurt ze me een berichtje of belt ze me. Het lukt me ook niet de planning van de thuishulp te onthouden, maar zij kunnen gewoon via de achterdeur binnen. Ik zie dan wel wie er is en wat ze komen doen. Ze komen bijvoorbeeld groenten kuisen, de was doen of soms gaan we samen om boodschappen. Koken doe ik graag zelf aangezien ik dit mijn hele leven gedaan heb.
Ik kom elke dinsdag en donderdag 1,5 uur oefenen in het ziekenhuis, eerst bij de kinesist en daarna bij de ergotherapeut. Bij de kinesist werk ik voornamelijk aan de heropbouw van mijn conditie, motoriek en kracht in mijn rechter lichaamshelft. Bij de ergotherapeute leer ik omgaan met verschillende cognitieve strategieën om mijn geheugen te verbeteren. Daarnaast helpt ze mij om op termijn zonder loophulpmiddel te kunnen wandelen in mijn tuin.
Elk beetje vooruitgang voelt goed. Het is moeilijk, maar met de steun van mijn vriendin en therapeuten vind ik langzaamaan een nieuw ritme!”